artık arabada hiç konuşmuyoruz...

eskiden

yani küçük adam doğmadan önce...

arabaya atlar, uzun uzun gezerdik. tatilin en keyifli tarafı uzun araba seyahatleriydi bizim için.
en güzel sohbetlerimizi arabada yapardık. en önemli mevzular arabada konuşulur, kararlar arabada verilirdi. biz hep gezerdik.

ŞİMDİ...

araba seyahatleri son 1,5 yıldır tüm cazibesini yitirdi. seyahatler, küçük adamın sıkılma süresi ile sınırlanmaya başladı. arabadan inmek istediği anda çığlık atma ve kendini kusturmaya kadar giden çılgın ağlamalar sonucu araba seyahatlerini burnumuzdan getirmeyi başardı küçük adam.

son zamanlarda biraz daha büyümesi ile beraber daha insaflı davranmaya başladı bize.
fakat biz konuşmayı unuttuk.

araba seyahatleri bizim için, küçük adamın bir kaç saat uyuması ile kendimizle kalabileceğimiz, kafa dinleyip azıcık da olsa düşüncelerimizle baş başa kalabileceğimiz zamanlar haline geldi.

artık arabada hiç konuşmuyoruz...